بغض هایم را به ابرها می دهم

                   قلبم را از نام تو پر می کنم

     نام تو.بر لب زیبا ترین آغاز

سوگند به چشمانت که به نامت می نازم!

      آن لحظات گنگی را که در کوچه های خاطرات

       به دنبال خود می گردم

                   پس کوچه های انتظار.نیاز

     ماندنت را فریاد می زنم

                         می دانم خواهی آمد

                      ومن افسرده هستم

بی تو ..

        شادی ندارم و

                      غم پرورده هستم

      تا ریک است......

         رد پایم.در جاده وسایه ای خسته

پا به پای من می آید

                    برای همغزل شدن

  تاریکی...

                 غمی افزوده بر غمهایم

          امشب......

تنها شبی است که سحر به دنبال ندارد

              وشبی غمناک است!خموش ومبهوت

  بر جای می ماند

                  و کو قطره های اشک

                      که با آن آتش دل

این شب تاریک را خاموش کنم؟

                کنار پنجره می نشینم

         می دانم خواهی آمد

        رد و پا وکوچه

وسایه وچشمی که چون دل بارانی اشک می ریزد!

وآکواریوم را پر می کند!

                   چرا که هیچ کس

غیر از نگاه آسمانی تو

     نیابد اثرم.........

 بی  تو  بال  و پرو پرواز  ندارد  دل من

                        بی تو جز ناله هم آواز ندارد دل من

 بی تودل در سینه ی من میل تپیدن نکند 

                        بی نفسهای تو اعجاز ندارد دل من

 تو دلم را به تماشای جنون می بردی

                       بی تو یک پنجره ی باز ندارد دل من

 برق چشم تو..چراغ شب کارونم بود

                      بی تو یک لحظه بهاری ندارد دل من

 گر فتابد مه روی تو چو خورشید جنوب

                         ساحلی غرق گل ناز ندارد دل من

 شعر من موج شوق تماشای تو بود

                       بی تو حرفی پی ابراز ندارد دل من

 نمی دونم کند یاد من دیوانه را یا نه

                     زند بر حلقه زنجیر گیسو شانه را یا نه

 نمی دونم پس از این  دلشکستن های پی در پی

                     کند گنجینه مهر خود این ویرانه را یا نه

 حدیث بی سر وسامانی ام ورد زبان شد

                         به سامانی رساند یار این افسانه را یا نه

 خمار آلود قهر ساقی پیمان شکن گشتم 

                      ندانم باز پر می سازد این پیمانه را یا نه

 ندارم شاهدی جز دل برای عرض شیدایی

                         ندانم می پذیرد از من پروانه را یا نه

 نشسته بر دلش انگار گرد وخاک بی مهری

                    بهار از ره رسیده می تکاند خانه را یا نه

  نمی دانم دگر بار آن شب افروزشباب من

                  به رقص نور روشن سازد این کاشانه را یانه

 

زندگی چوبه داریست برای دل من

                                 سنگ سنگین  مراریست برای دل من

 آن چنان خسته ام از عمر زمستانی خود

                                     که خزا  ن نیز بهاریست برای دل من

پیک نوروز پیام آور فرور دین نیست 

                                   سخن از عید شعاریست برای دل من

در بساطی که ندارد خبر از شادی وشور

                                   ناله هم نغمه تاریست برای دل من

هر نسیمی که زند شانه به گیسوی چمن 

                                    قاصد رویش خاریست برای دل من

ساکن کوچه ناکامی ام....ای مردم شهر  

                                    محنت آباد دیاریست برای دل من

     دیدن روی رفقیان ریا کار                

                                      به غم عشق غباریست برای دل من

امدی روزی که بهر ناله در دل نا نبود      

                             همنوا با دل زبان شکوه هم گویا نبود

آمدی روزی که غیر از نقش غم بر چهره ام

                                        از بد ایام نقش دیگری پیدا نبود

آمدی روزی که در شهر پریشان خاطران

                                 دل پریشانی چو من در دام غم تنها نبود

آمدی روزی به دیدارم که در صحرای عشق

                               هیچ مجنونی چو من سر گشته لیلا نبود

خنده مجنون به لبهای توروزی نقش بست

                           کز پس آن روز شیرین تر از فردا نبود

آمدی روزی که از آن آتش پر التهاب

                             در مسیر باد خاکستری بر جا نبود

آمدی روزی که این مرغ شکسته بال را

                           در گریز از دام حتی بهر رفتن پا نبود 

باز هم به بهانه تولدم

                 از زندگی می گویم.. 

                         که به  آن امیدوارم

چه ساده است که با

              گریستن خویش زنده می شویم

وچه ساده است

            در میان  گریستن می میریم

ودر فاصله این دو سادگی

                        چه معنایی می سازیم

        به نام زندگی

زندگی کوچه ای در غبار هزاران

                         آرزو فرورفته است

   وغم خنده را در آغوش می فشارد...

          ور رد پای عشق رادر گذر زمان

                            خواسته یا نا خواسته

     در گنجینه افکارم هراسان بر جای می گذارد

زندگی هنر هم نفسی با غمهاست

           وهنر ساختن اکنون تا روشنی آینده ست

زندگی هنر یافتن روزنه در تاریکی ست

                 زندگی دوختن شادی هاست

و به تن کردن پیراهن گلدار امید

بیاییم بیرون رویم از خانه

                وازکوچه بن بست زمستانی

    تا رسیدن به عشق                         

                       پس بیا صادقانه زندگی کنیم

 

چگونه فراموش کنم تو را که از خرابه های بی کسی

به قصرسپید عشق هدایتم کردی

چگونه فراموش کنم تو را

که سالها در خیالم سایه ات را می دیدم

وطپش قلبت را حس می کردم وبه جستجوی یافتنت

 که خدایا  پس کی او را خواهم یافت

چگونه فراموش کنم تو را

که همزمان با تولدت در قلبم همه را فراموش کردم

برایم تمامی اسمها بیگانه شده اند وهمه خاطره ها مرده اند

دستم را به تو می دهم قلبم را به تو می دهم

فکرم را نیز به تو می دهم

شانه هایم با من غریبه اند

وتمامی لحظات تو را می خوانند

وبرای عطر نفسهایت دلتنگی می کنند

می خواهم قلم سبزم را  به تو هدیه کنم

تا نوشته هایت همرنگ نوشته هایم شود

بهتربگویم سبز را با تو شناختم

ودلم می خواهد یادتو همیشه سبز ماند

پس تو هم بیا دلت را به من بده فکرت را به من بده

وسرت را روی شانه هایم بگذار

وبگذار عطر کلمات را میان هم تقسیم کنیم